Μεγάλες Συναγρίδες & τα Αδύνατα Σηµεία τους

Οι συναγρίδες είναι από τη φύση τους πολύ καχύποπτα ψάρια, τα οποία εύκολα µαθαίνουν και προφυλάσσονται από κάθε κίνδυνο που θα συναντήσουν µπροστά τους. Φανταστείτε τώρα ένα ψάρι µεγαλύτερο από 12-14 κιλά, µε ηλικία 25 χρονών ή και περισσότερο, πόσο αναπτυγµένο έχειτο ένστικτο της επιβίωσης.

Και γίνεται ακόµα πιο καχύποπτο και προσεκτικό,όταν ζει σε τόπους πολυψαρεµένους µε όλες τις τεχνικές. Κάποτε, πριν µία εικοσιπενταετία περίπου, πιάναµε συναγρίδες στην καθετή ή τα µέντζα παραγάδια. Στα περισσότερα νησιά, οι παραγαδιάρηδες είχαν πολλές επιτυχίες µε ζωντανές καλόγριες. Με τα χρόνια οι συναντήσεις µε ψάρια του είδους, µειώθηκαν στο ελάχιστο. Και ενώ οι επαγγελµατίες νόµιζαν ότι δεν έχουν µείνει πολλά ψάρια, εµείς οι ερασιτέχνες ανακαλύψαµε την αδυναµία τους στα ζωντανά δολώµατα και τη συρτή, µειώνοντας ακόµα περισσότερο τον πληθυσµό τους.

Με την πάροδο των χρόνων όµως, το ένστικτο επιβίωσης των ψαριών ενισχύθηκε υπερβολικά (και ευτυχώς για αυτές…). Έτσι, ενώ βρίσκαµε όλο και πιο πολλούς ψαρότοπους, και βλέπαµε πολλά ψάρια στις φανταστικές τρισδιάστατες οθόνες των υπερσύγχρονων βυθοµέτρων µας που καθιστούσαν ευδιάκριτες ακόµα και τις λεπτοµέρειες του βυθού, την κατεύθυνση και την ένταση των ρευµάτων, τα ψάρια λιγόστεψαν ξανά. Ελάχιστα καταφέρναµε να πάρουµε, µε πολύ κόπο και δυσκολία και φυσικά όχι τα µεγάλα.

Τότε ήρθαν νέες τεχνικές να «βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά», και έτσι jigging, lukanos, kaboura, tenya, inchiku, slow jigging πήραν τη σκυτάλη. Όµως, τα µεγάλα κόκκινα ψάρια όπως οι συναγρίδες, τα φαγκριά και τα τσαούσια, έγιναν γρήγορα οι καλύτεροι µαθητές, καθώς όσο πιο πολύ τα ψαρεύαµε, τόσο πιο πολύ τα εκπαιδεύαµε στον κίνδυνο. Μάλιστα, ειδικά τα µεγάλα συναγρίδια συλλαµβάνονται σπάνια πλέον. Πολλές φορές µας έχει τύχει να πηγαίνει το ψάρι και να σκοτώνει το καλαµάρι ή την σουπιά µας, µόνο µε µια δαγκανιά στη µέση. Αν παρατηρήσουµε προσεκτικά τη δαγκανιά, θα δούµε ότι παραπέµπει σε µεγάλο στόµα, κάτι που µπορεί να κάνει µόνο ο αρχηγός του κοπαδιού για να προστατέψει το κοπάδι του! Όπως καταλαβαίνετε, αποτελεί πρόκληση για εµάς τους ψαράδες που κυνηγάµε τις δυνατές συγκινήσεις, να προσπαθούµε να βρούµε τα αδύνατα σηµεία αυτών των ψαριών που εγώ ονοµάζω «βρυκόλακες», εξαιτίας των τεράστιων δοντιών τους και των πολλών χρόνων που κουβαλούν στην πλάτη τους.